|
BEKSIŃSKI ZDZISŁAW
Urodził się w Sanoku 24 lutego 1929 roku. W 1952 roku ukończył Wydział Architektury na Politechnice Krakowskiej. Zajmuje się malarstwem, rzeźbą, grafiką. W 1964 roku w Pomarańczarni warszawskich Łazienek miała miejsce jego pierwsza wystawa indywidualna. Pod koniec lat 70 zasłynął serią obrazów o charakterystycznej, surrealistycznej tematyce, które nazwał "fotografowaniem wizji". W 1977 roku przeniósł się do Warszawy. W latach 80 Jego obrazy trafiły do paryskich galerii. Obecnie uprawia malarstwo i grafikę komputerową. Swoje prace prezentował na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych oraz zbiorowych w kraju i za granicą. Jego prace prezentowane są na stałych ekspozycjach, w: Toh-Ou Museum (Osaka, Japonia), Muzeum Historycznym w Sanoku, Polska Galerii Dmochowski (Paryż, Francja). Prace Zdzisława Beksińskiego znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w: Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu, a także Muzeum w Toruniu, Bydgoszczy, w Muzeum, w Konstmuseum (Goeteborgu, Szwecja), oraz w licznych zbiorach prywatnych w kraju i zagranicą.
BEREŹNICKI KIEJSTUT
jest jednym z najbardziej interesujących współczesnych malarzy polskich. Urodzony w 1935 roku w Poznaniu. Studia artystyczne odbył w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku, gdzie w 1958 roku uzyskał dyplom w pracowni prof. Stanisława Teisseyre'a. Od 1960 roku pracuje w Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Od 1982 roku prowadzi dyplomującą pracownię malarstwa. W latach
1981 - 1984 pełnił funkcję prorektora. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1984 r., a profesora zwyczajnego w 1994 roku. Debiutował na przełomie lat 50. i 60. Swoje umiejętności malarskie kształtował w kręgu "szkoły sopockiej". Wypracował własny styl malarstwa i rysunku. Prowadzi dialog z dziełami dawnych mistrzów. Inspiracje czerpie z barokowego malarstwa holenderskiego i polskiego portretu trumiennego. Jego prace wyróżnia logiczny związek ideałów filozoficznych z wartościami duchowymi. Poszukuje w nich sensu egzystencji człowieka, mówi o trwaniu i przemijaniu, interpretuje stany własnej duszy i umysłu.
BIRKENMAJER IWO
Mieszka w Krakowie. Studiował filologię klasyczną UJ i konserwację zabytków w UMK w Toruniu. Brał udział w trzech wyprawach polarnych. Uprawia rzeźbę, malarstwo, rysunek, pisze wiersze i prozę. Do tej pory urządził kilkadziesiąt wystaw indywidualnych i zbiorowych. Jego prace znajdują się w Polsce, Francji, Niemczech, Belgii, Holandii, USA, Austrii, Finlandii, Norwegii i Wielkiej Brytanii. Członek ZPAP (Związek Polskich Artystów i Plastyków) i IAA AIAP (International Association of Art, Association Internationale des Arts Plastiques). Współpracuje z galeriami: "Szalom", "Artemis", "Sukiennice" w Krakowie, "TAB" w Warszawie, "Atelier Spychala" w Wiedniu, "Artissimo B.V." Apeldoorn (Holandia).
BONCZAR RENATA
Mieszka od urodzenia w Katowicach. Studia na katowickim Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom w 1980 r. w Pracowni Jerzego Dudy Gracza. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki. Nagroda artystyczna Wojewody Śląskiego. Wielokrotnie nagradzana, stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki, autorka i współautorka niezapomnianych wystaw. Jej prace ozdabiają krajowe i zagraniczne kolekcje.
BRONISŁAW CHROMY
Urodził się w 1925 roku w Leńczach koło Lanckorony. Artysta rzeźbiarz. Ukończył studia na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w 1956 r. Od 1975 r. jest pedagogiem na tej uczelni (docent i wieloletni prorektor). Miał liczne wystawy indywidualne, m.in. w Krakowie, w Warszawie, Zakopanem, Toruniu, Białymstoku, Katowicach i Łomży. Brał udział w wystawach i konkursach międzynarodowych. W 1973 r. zdobył Grand Prix za medal ku czci Dantego w Rawennie.
Niektóre prace:
rzeźba Smoka koło Smoczej Jamy w Krakowie (1970)
Fontanna "Grajków" w Krakowie (1974 )
Pomnik Braterstwa Broni Partyzantów Polskich i Radzieckich na Portowym Wzgórzu w Lasach Janowskich (1974)
pomnik nagrobny Nikifora Krynickiego (1975)
Pomnik 50-lecia Pierwszej Komuny Miejskiej w Czeladzi (1977 )
Postać Ukrzyżowanego w kościele w Krakowie-Nowej Hucie (1977)
Pomnik Żołnierza Polskiego w Katowicach (1978)
Pomnik Jana Pawła II w Tarnowie (1981)
Pieta w kościele w Nowym Sączu-Zawadzie (1981)
monumentalne drzwi w brązie w kościele w Mienadówce koło Rzeszowa, poświęcone pomordowanym w obozach koncentracyjnych (1980)
W latach 1983 -1990 członek Narodowej Rady Kultury; laureat m.in. Nagrody miasta Krakowa (1973) oraz Nagrody Prezesa Rady Ministrów I stopnia (1979). Uhonorowany Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i innymi odznaczeniami.
CZEŚNIK HENRYK
Urodził się w 1951 r. w Sopocie. Absolwent Wydziału Malarstwa PWSSP w Gdańsku. Dyplom w pracowni prof. Kazimierza Ostrowskiego w 1977 roku. Obecnie jest profesorem Gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych . Brał udział w ponad 100 wystawach indywidualnych w renomowanych galeriach całego świata. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeów narodowych Gdańska, Szczecina, Warszawy, Olsztyna, Katowic, Moskwy, Sofii, Drezna oraz wielu kolekcjach prywatnych na całym świecie. Jest laureatem wielu nagród artystycznych, między innymi dwukrotnie I nagrody Biennale Sztuki Gdańskiej (1983, 1987), I nagrody w konkursie malarstwa w Frankenthal (RFN, 1983), nagrody artystycznej w dziedzinie malarstwa GTPS (1987), nagrody artystycznej im. C.K. Norwida (1988), nagrody wojewody gdańskiego w dziedzinie plastyki za rok 1989. Stypendium Worpswede (RFN). Obecnie jest profesorem na ASP w Gdańsku.
DOBKOWSKI JAN
(Ur. 1942) Studiował w latach 1962-1968 na Wydziale Malarstwa warszawskiej ASP pod kierunkiem prof. Juliusza Studnickiego i Jana Cybisa. Będąc jeszcze na studiach, w 1966, utworzył duet artystyczny, w którym jego partnerem był Jerzy (Jurry) Zieliński. Ich pierwsza wspólna wystawa pn. Neo-Neo-Neo odbyła się w Warszawie w 1967. Wystawiali wspólnie do 1970. W 1968 powstały pierwsze zielono-czerwone obrazy Dobkowskiego (używającego w tym czasie pseudonimu Dobson). Złoty medal na Sympozjum Złotego Grona w Zielonej Górze w 1971 i blisko roczny pobyt w USA na stypendium Fundacji Kościuszkowskiej w 1972 to kolejne etapy pełnej sukcesów kariery malarza. Wyraźną zmianę nastroju i wymowy jego prac przyniosły wydarzenia 1980-1981 roku, zwłaszcza wprowadzenie stanu wojennego. Monochromatyczne, ciemne płótna znaczył wtedy nikłymi, wiotkimi liniami rysunku. Najczęstszym motywem były patriotyczne i religijne symbole, dopowiadane tytułami nawiązującymi do realiów czasu. Kolejna radykalna zmiana nastąpiła ok. 1990. Symbolicznym zwiastunem nowego okresu stał się olbrzymi, radosny, eksplodujący bogactwem barw, kształtów i ruchu obraz "...a życie sobie płynie..." z 1990-1991. Podobne cechy formalne charakteryzują twórczość artysty w całej dekadzie lat 90.
DOMINIK TADEUSZ
Wybitny artysta i pedagog o uznanym dorobku twórczym. Studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 1946-1951. Dyplom w 1953 roku w pracowni prof. Jana Cybisa. Jeszcze przed otrzymaniem dyplomu został asystentem w pracowni prof. Wacława Waśkowskiego na wydziale Grafiki. W Akademii przeszedł wszystkie stopnie kariery akademickiej od asystenta do profesora zwyczajnego (1988). Dwukrotnie w latach 1971-1974 i 1987-1989 był dziekanem Wydziału Malarstwa ASP. Bezpośrednio po studiach zajmował się grafiką, a od połowy lat pięćdziesiątych uprawia malarstwo, oraz tkaninę artystyczną. Jego pierwsza wystawa indywidualna odbyła się w Zachęcie w roku 1957. Debiut zagraniczny to pokaz prac na XXVIII Biennale w Wenecji w 1956 gdzie zaprezentował cykl drzeworytów pt. Macierzyństwo. W latach 1958 - 1958 przebywał w Paryżu na stypendium Rządu Francuskiego, w 1960 był w Londynie,a w latach 1961-1962 w USA, dokąd wyjechał dzięki stypendium Fundacji Forda. Wiele podróżował i wielokrotnie wystawiał, tak w kraju jak i za granicą, gdzie miał wiele wystaw indywidualnych, m.in. w Paryżu, Waszyngtonie, Chicago, Londynie, Sztokholmie, Helsinkach, Pradze, Hanoi. Początkowo uprawiał malarstwo figuratywne, by z czasem zbliżyć się do abstrakcji, zawsze jednak inspirowanej naturą, z jej barwnością, światłem i bujnością form. Tadeusz Dominik to elita wśród polskich malarzy współczesnych..." - cytat z wypowiedzi Stanisława Wieczorka
JANUSZ RAFAŁ GŁOWACKI
Urodzony w Częstochowie w 1959 r. Ukończył studia w Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych na wydziale grafiki. Dyplom w 1985 roku w pracowni prof. Andrzeja Pietscha. Obecnie pracuje na WSP w Częstochowie w Instytucie Plastyki, w Zakładzie Rysunku i Malarstwa na stanowisku asystenta. Laureat wielu nagród, otrzymał m.in.:wyróżnienie na "Bielskiej Jesieni`95", III nagrodę na 63-th Annual Exhibition of Paintings and Sculpture - Polskie Muzeum w Ameryce (Chicago, USA), II Nagrodę w "Konkursie Malarstwa" (Badzwischahn, Niemcy). Brał udział w kilkunastu wystawach indywidualnych oraz kilkudziesięciu zbiorowych, m.in. w: Polsce, Szwecji, USA, Niemczech, Japonii, Brazylii. Jego prace znajduja się m.in. w zbiorach: Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Polskiego w Chicago (USA), Muzeum Częstochowskiego, Pontificia Universiade Catolica de Campinas (Brazylia), Biura Wystaw Artystycznych w Częstochowie.
HOROWITZ RYSZARD
Urodził się 5 maja 1939 roku w Krakowie. Cztery miesiące później wybuchła II wojna światowa i cała rodzina została internowana. On i jego rodzice przetrwali różne obozy koncentracyjne a po wojnie powrócili do Krakowa. Ryszard Horowitz jest jednym z najmłodszych ocalałych więźniów obozu Auschwitz. Studiował sztukę w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych a później na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1959, dzięki pomocy jednego z amerykańskich uniwersytetów, przybył do Nowego Jorku i rozpoczął studia na kierunku projektowania w Pratt Institute. W czasie studiów pobierał naukę u Alexeya Brodovitcha. Po ukończeniu studiów Horowitz pracował dla wielu agencji, między innymi jako dyrektor artystyczny (art director) dla Grey Advertising. W listopadzie 1967 otworzył własne studio fotograficzne co spowodowało, że fotografia stała się jego życiową pasją i karierą. Od tego czasu prace Ryszarda Horowitza były publikowane i wystawiane na całym świecie zyskując wielkie uznanie
KAPUSTA JANUSZ
Urodził się w 1951 roku. Rysownik, malarz, grafik, karykaturzysta, autor plakatów, ilustrator książek, scenograf teatralny. Wynalazca jedenastościennej bryły, którą nazwał K-DRON. Od 1981 mieszka w Nowym Jorku. Współpracował m.in. ze: "Szpilkami", "Karuzelą", "ITD", "Literaturą", "Harakiri" (Francja) oraz "Pardon" (Niemcy). Współpracuje między innymi z "New Jork Timesem", "Wall Street Journal", "Washington Post", "Boston Globe", "Graphisem", "Print", "Business Week", "Harper`s Magazine", "Psyhology Today", "Gazetą Wyborczą" i "Rzeczpospolitą". Współwydawca i kierownik artystyczny ilustrowanego magazynu "Okay America", Laureat Złotej Szpilki za 1979 r. Jego prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku.
JOANNA ŁAPUSZEK
Urodzona w Krakowie w 1972 r. Absolwentka krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Dyplom z wyróżnieniem uzyskany z malarstwa w pracowni prof. Jana Pamuły i aneks z rysunku w pracowni prof. Jacka Gaja. Stypendium Socrates/Erasmus - studia w Akademii Sztuk Pięknych w Helsinkach. Członek ZPAP oraz Przewodniczaca Grupy "Klubu Plastyków". W 2003 roku otrzymała Nagrodę Fundacji Grazella im. Anny Siemieńskiej z dziedziny malarstwa. Brała udział w kilkunastu wystawach indywidualnych oraz kilkudziesięciu zbiorowych w Polsce oraz Holandii.
MACIEJOWSKI MARCIN
Urodzony 14 czerwca 1974 roku w Babicach k. Krakowa, mieszka w Krakowie. Jeden z najciekawszych artystów swojego pokolenia. Wypracował oryginalny, ale jednocześnie czytelny dla odbiorców z różnych środowisk styl malowania, którym komunikuje się w prosty i bezpośredni sposób. Integralną częścią jego obrazów bardzo często są napisy, za pomocą których artysta tłumaczy to, co jest namalowane. Maluje realistycznie, przedstawiając uproszczone scenki i schematycznie oddane postaci. Malarz, rysownik, autor ilustracji prasowych i komiksów (od 2000 roku współpracuje z "Przekrojem", gdzie zamieszcza komiks pt. "Tu żyję i tu jest mi dobrze"). W latach 1996-2001 należał wraz z Wilhelmem Sasnalem, Rafałem Bujnowskim, Markiem Firkiem i Józefem Tomczykiem "Kurosawą" do formacji artystycznej "GRUPA ŁADNIE" lub "ŁAD-NIE", założył i redagował artzinowe pismo "Słynne Pismo we Wtorek". Autor pracy pt. JAK TU TERAZ ŻYĆ, prezentowanej na billboardach w wielu miastach w Polsce przez Galerię Zewnętrzną AMS. Po ukończeniu Technikum Budowlanego w Krzeszowicach studiował w latach 1994-97 na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Po trzecim roku przerwał studia architektoniczne i rozpoczął naukę na Wydziale Grafiki ASP w Krakowie, dyplom uzyskał w 2001 roku w pracowni plakatu prof. Piotra Kuncego. Obecnie związany z Galerią Zderzak w Krakowie i Galerią Mayer Kainer we Wiedniu. W 2001 roku otrzymał stypendium koncernu Bayer AG w Leverkusen. Laureat Paszportu "Polityki" za rok 2002 w dziedzinie plastyki "za spostrzegawczość i dowcip oraz nowatorskie wykorzystanie stylistyki mediów reklamy do opisu współczesnych obyczajów polskich".
MAŚLUSZCZAK FRANCISZEK
Urodzony 21 stycznia 1948 roku w Kotlicach. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom - 1974. Malarz, rysownik, grafik. Wystawy indywidualne w Warszawie, Krakowie, Gdańsku, Kazimierzu Dolnym, Lublinie, Łodzi, Wiedniu, Berlinie, Sofii i in. Obrazy w kolekcjach muzealnych i prywatnych w kraju i zagranicą. Autor ilustracji książek dla dorosłych i dzieci. Projektuje okładki i plakaty. Jest wykładowcą na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Jako karykaturzysta debiutował w 1972 r. na łamach tygodnika "Literatura". Współpracował z czasopismami: "Szpilki", "Ty i Ja", "Polityka", "Panorama Polska". Jest laureatem Brązowej Szpilki za r. 1975.
MAZUŚ STANISŁAW
Urodzony w 1940 roku w Lublinie. Od 1961 roku studiował na Wydziale Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom uzyskał w 1967 roku w pracowni Eugeniusza Eibischa. Od 1967 roku bierze udział w wystawach, konkursach i plenerach międzynarodowych, ogólnopolskich i okręgowych. W 1968 i 1969 roku był stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki. Zorganizował ponad 100 wystaw indywidualnych w kraju: w Lublinie, Krakowie, Olsztynie, Rzeszowie, Wałbrzychu, Płocku, Kołobrzegu, Zielonej Górze, Ustce, Poznaniu, Miechowie, Olkuszu, Nowym Targu, Włocławku, Kętrzynie, Gliwicach, Kaliszu, Pile, Tychach, Katowicach, Puławach, Częstochowie, Warszawie, Sopocie, Tarnowie, Nowym Sączu, Bielsku-Białej, Białymstoku, Opolu, Suwałkach, Gorzowie Wielkopolskim, Słupsku, Bydgoszczy, Wrocławiu, Kielcach, Łodzi, Cieszynie, i za granicą: w Sofii, Pradze, Sztokholmie, Wiedniu, Komarnie, Aix-les-Bains, Mediolanie, Nowym Jorku, Lipsku, Waszyngtonie, Atenach. Artysta brał udział w wystawach sztuki polskiej zagranicą, m.in. Miskolcu, Madrycie, Moskwie, Ostrawie, Budapeszcie, Sofii, Zagorie,Karlovych Varach, Paryżu, Bayeruth, Ułan Bator, Bratysławie, Pradze, Atenach. Otrzymał wiele nagród i wyróżnień. Prace znajdują się w zbiorach instytucji państwowych i w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą m.in. w Galerii Uffizi we Florencji.
OLBIŃSKI RAFAŁ
Urodził się w Kielcach. W 1969r. ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1981r. wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie szybko dał się poznać jako znakomity ilustrator i malarz. Od 1985r. wykłada na wpływowej Szkole Sztuk Pięknych w Nowym Jorku. Jego plakaty i ilustracje ukazują się regularnie na łamach czasopism Newsweek, Time, Business Week, New York Times, New Yorker. Jest twórcą licznych plakatów dla amerykańskich oper (New York City Opera, Utah Opera, Pacific Opera San Francisco, Philadelphia Opera). W 2002r. udanie zadebiutował w roli twórcy scenografii operowej do przedstawienia Don Giovanniego w Filadelfii. W roku 2003 został Honorowym Obywatelem swojego rodzinnego miasta - Kielc.
Rafał Olbiński otrzymał za swoje ilustracje, plakaty i obrazy ponad 100 nagród. W 1994 r. zdobył w Paryżu międzynarodowego Oskara za Najbardziej Znaczący, Niezapomniany Plakat Świata Prix Savignac. W 1995r. jego projekt został wybrany na plakat Nowy Jork stolicą świata przez jury pod przewodnictwem burmistrza Rudolfa Giulianiego. Obrazy Olbińskiego znajdują się w największych kolekcjach sztuki współczesnej (Biblioteka Kongresu, Carnegie Foundation, Republic New York Corporation) a także w wielu prywatnych zbiorach w USA, Japonii, Niemczech, Szwajcarii, Australii.
SĘTOWSKI TOMASZ
(ur. 1961 w Częstochowie) - plastyk, absolwent częstochowskiej WSP uznawany za jednego z najbardziej interesujących polskich artystów współczesnych. Autor prac pokazywanych na wystawach zbiorowych (m.in. "Surrealiści polscy" Triennale "Sacrum") i indywidualnych w najlepszych polskich oraz zagranicznych galeriach, m.in. Katarzyny Napiórkowskiej w Warszawie i Anny Kareńskiej w Poznaniu, Stricoff Fine Art Ltd. i InterArt w Nowym Jorku; były przedstawiane na łamach czasopism - m.in. wielokrotnie w miesięczniku "Fantastyka". Jego dzieła znajdują się w kolekcjach Teresy Żylis-Gary i Bogusława Kaczyńskiego, jedno z nich zdobiło okładkę książki Waldemara Łysiaka "Statek".Jest zaliczany do twórców nurtu zwanego "realizmem magicznym".
SKOCZEK-WOJNICKA MIRA
Studia w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom w 1984 r. w pracowni wklęsłodruku i litografii. W 1994 r. Studia podyplomowe w zakresie Konserwacji Architektury i Urbanistyki na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej.Trzykrotnie wyróżniona w konkursie na najlepszą Grafikę miesiąca, Grand Prix w 1999 r., nagroda "Złota Rama" w 2000 r. w Krakowie, wyróżnienie w konkursie "Muzyka w malarstwie" - Tychy - 1999 r., wyróżnienie w XIX Premio Firenze w dziedzinie malarstwa w 1999 r. a w 2002 r. II nagroda w XX Premio Firenze za grafikę.
TARASIN JAN
Urodził się 11 września 1926 roku w Kaliszu. W 1946 roku ukończył Liceum im. Kazimierza Wielkiego w Olkuszu. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1946-1951) w pracowniach malarstwa prof. Zygmunta Radnickiego, Zbigniewa Pronaszki i Wacława Taranczewskiego oraz w pracowniach grafiki prof. Andrzeja Jurkiewicza i Konrada Srzednickiego. W latach 1963-1967 był pedagogiem na Wydziale Architektury Wnętrz tej uczelni. W 1967 roku przeniósł się do Warszawy. Pracę pedagogiczną podjął ponownie w 1974 roku, obejmując Pracownię Malarstwa Warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1985 roku mianowany został profesorem nadzwyczajnym. W roku 1987 objął stanowisko rektora warszawskiej ASP, które sprawował do 1990 roku. Członek "Grupy Krakowskiej" (od 1962 r.). W latach 1974-1982 wydawał autorskie "Zeszyty" z serigrafiami i tekstami. Uprawia malarstwo, grafikę warsztatową (litografia, serigrafia) i użytkową (plakat) oraz refleksję teoretyczną o sztuce. Otrzymał liczne nagrody, w tym m.in. za cykl litografii "Dom" na Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki w Arsenale (Warszawa, 1955 r.), I nagrodę na I Biennale Grafiki (Kraków, 1960 r.), nagrodę gazety "Yomiuri" na Międzynarodowej Wystawie Młodych Plastyków (Tokio, 1964 r.), Nagrodę Krytyki im. Cypriana Norwida - za najlepszą wystawę indywidualną w Warszawie (1976 r.) i Nagrodę im. Jana Cybisa za rok 1984 (Warszawa, 1985r.). Jego prace znajdują się w licznych zbiorach muzealnych - w kraju i poza jego granicami.
|
